NCK: Perfecte afsluiting van een sterk seizoen

Door Bart:

 

De afstand: 52km. De tijd: 1u04m20s. De gemiddelde snelheid: 48,5km/h. Eindklassering: 15e plaats.

 

Al tijdens het voorseizoen was de Domrenner in de MNC erg succesvol door vier van de zes podiumplekken te bestijgen in het klassement. In april werd er voor het eerst sinds lange tijd een koers gewonnen. Wat daarop volgde was een stroom van overwinningen en podiumplekken voor de USWV. Niet alleen in wedstrijden werd groots gepresteerd maar ook de woensdagtraining over Amerongen werd meerdere keren onder de magische grens van twee uur gereden. Deze wedstrijdploeg bestaat dit jaar uit niets dan ontzettende kleppers, die ook dondersgoed beseffen dat er meer is in het leven dan alleen trainen, trainen en nog eens trainen. Tijdens het introkamp is dat nog even fijn bevestigd door wel knetterhard te fietsen maar ook zeker lekker een pilsje te drinken op het terras. Want hé, trainen, dat is vals spelen. En toen kwam het evenement om onze USWV op de kaart te zetten bij de grote jongens: het NCK. Hier worden mannen van jongens gescheiden, profs van de toerders en kleppers van de moraal lozen.

 

Maar wie stuur je naar het NCK tijdrijden? Dertien jongemannen in de vorm van hun leven meldden zich aan bij teamcaptain Matijn. Aan hem was de lastige verantwoordelijkheid gegeven om het team te vormen en deze te begeleiden door een trainingsperiode van vijf weken. Tien trainingsmomenten werden gekozen en werden goed bezocht door de aspirant-NCKrenners. Uiteindelijk heeft het tot de laatste training geduurd voordat er definitief zes mannen waren gekozen voor de ploeg: Matijn, Fernand, Luuk, Bart, Guy en Jannes waren de mannen die het gingen doen.

 

Op zaterdagochtend verzamelden de renners plus de preases in spe bij de Domrennerauto. In totaal waren zes tijdritfietsen (kudo’s naar Mart en Bas!), twee discwielen, zes snelpakken en een moraal waar je eng van werd aanwezig. De gezonde wedstrijdspanning was al te voelen. Een tiental minuten later reden we de polder in (mooi gebied) en waar we al bang voor waren was ook het geval: heel erg veel regen. Het is sindsdien niet meer droog geweest. Aangekomen in Dronten (ook leuk) zochten wij snel de kleedkamer op om onze powerlichamen in een snelpak te hijsen. Nadat we in de kleedkamer een aantal flink slechte grappen hebben gemaakt met (of tegen?) een groep toerders (zal de precieze bewoordingen maar even achterwege laten) en het stereotype student hebben bevestigd (“hé een condoom”, “zuipen!”) konden wij ons “warm” rijden in de stromende regen[N-1] . Warming-ups worden voor een wedstrijd door iedereen verschillend ervaren. Zo voelde Jannes zich deze keer plotseling niet super sterk, werd ik super misselijk en heeft Luuk eigenlijk niets meegekregen omdat hij alleen maar opspattend water in zijn gezicht kreeg omdat hij z’n vizier in de auto had gelaten. Na de warming-up begaven wij ons naar onze posities. Zes renners op het podium, Freek in de volgauto.

 

En dan gaat het beginnen. Zes Domrenner kleppers op het startpodium bij het NCK. Twaalf gladde superbenen, zes tijdrithelmen, zeven bar in de banden: wij waren klaar om te gaan. Het startschot klonk en we waren weg. Het eerste stuk was spekglad en gelukkig niet getimed. Terwijl de speaker onze overwinningen van dit jaar meedeelde aan het aanwezige publiek spotte ik de toedersclub uit de kleedkamer die ons vol passie stonden aan te moedigen! Zodra we over de officiële start reden ging de gashandel open. De weg was breed en overzichtelijk en na de eerste drie kilometer bijna alleen maar rechtdoor. Hier konden we lekker gaan draaien. Iedereen draaide netjes zijn beurten, en alle zes konden we genieten van het geluid van de dichte achterwielen die dan langs het treintje kwamen afzakken. Het duurde uiteindelijk niet lang voordat we de dijk op draaiden. Hier begon voor het eerst de wind onze snelheid echt te beïnvloeden. Ondanks dat de wind schuin tegen stond reden we 47,8km/h gemiddeld over de dijk. Ik verbaasde mezelf hoe gemakkelijk het eigenlijk ging en daarmee kwam de eerste moraal boost van de rit. Als we nu al 48km/h kunnen rijden, hoe hard gaat dat dan straks met de wind mee? En hoe hard wordt dan in hemelsnaam onze gemiddelde snelheid?! Nog een klein beetje de krachten sparen, en dan op de terugweg alles geven dacht ik. En zo geschiedde. Toen we opnieuw de dijk opdraaiden maar nu met de wind in de rug liep de snelheid op ver boven de 50km/h. Op goede momenten zag ik 57,6km/h staan op de teller... Wat is dat een fucking lekker gevoel! Mijn lichaam spatte bijna uit elkaar van moraal. Op dit punt moest de Domrennertrein afscheid nemen van de wagonnetjes Guy en Jannes waardoor nu Matijn, Fernand, Bart en Luuk er alleen voor stonden. De kopbeurtjes begonnen langzaamaan wat korter te worden, zeker nadat we van de dijk af stuurden en de wind niet meer zo goed in onze rug blies. Maar het moraal van deze kleppers was nog lang niet op, en er werd nog steeds 49km/h gemiddeld gereden... We gingen als een draak door de laatste paar spekgladde bochten door en we finishten. Voorlopig snelste tijd...

 

Volledig doorweekt stappen we de kleedkamer in en verzorgen we onszelf. De Freesus haalde onze tassen op uit de auto’s waardoor wij snel onder de douche konden. Schone kleertjes aan en weer richting Utrecht, met onderweg uiteraard een McDonalds pauze. In de auto werd langzaamaan duidelijk wat we hadden geflikt. Telkens weer beten ploegen die beter zouden moeten zijn dan zes zuipende studenten zich stuk op de tijd die wij hadden neergezet. Sensa Kanjers-voor-kanjers, een ploeg die volgend jaar uitkomt in de topcompetitie, meer dan 40 seconden achter ons. FTC Marknesse, met de wereldkampioen amateurs tijdrijden, 40 seconden. RWC Ahoy en WV Breda, twee gerespecteerde elite-ploegen, meer dan een minuut. Monkey Town, WTC de Amstel, GWC de Adelaar, ook allemaal langzamer dan wij. De stemming werd steeds feestelijker, en deze feeststemming werd in Utrecht nog voorgezet. We verzamelden bij de praeses, waar wij een fles champagne ontkurkten en de nodige biertjes nuttigden. Het was een mooie dag.

 

Er is een gek geweest die dacht dat top 20 uitslag rijden wel een mooi streven zou zijn voor onze ploeg. Ik heb altijd geleerd dat je je nooit bang moet laten maken door de namen of materiaal van de concurrentie, maar er zijn momenten te bedenken waarop dat makkelijker gezegd is dan gedaan is. Wanneer ik ontdekte dat we om zo’n uitslag te rijden ruim harder dan 48km/h zouden moeten rijden dacht ik dat top 20 een niet realistisch doel was. Toch deden we het. We mogen echt trots zijn op deze prestatie, super goed gereden gasten. Volgend jaar top 10.

 

PS. De aftermovie:  https://www.youtube.com/watch?v=TkeMAOz1t78


Red Bull Kop over Kop
10okt

Red Bull Kop over Kop

Door Jelmer: Iets meer dan 3 maanden terug kwam wie anders dan Peter met het idee. In de licentiehouders groepsapp steldde Peter de...

Klimtijdrit commissie in het wiel van Brechtje Jansen
25sep

Klimtijdrit commissie in het wiel van Brechtje Jansen

In 2015 vond in de aanloop naar de Grand Départ in Utrecht de eerste editie van de Klimtijdrit plaats. Een ludiek evenement dat...

Reacties

Log in om de reacties te lezen en te plaatsen

Onze sponsoren