Wedstrijdverslag Arden Challenge

Rouler tranquille, c’est chill!

Door Jorn Bosma

 

Op Goede Vrijdag reisde een elftallige Domrennerploeg af naar Léglise, België voor de start van de eerste etappe van de Arden Challenge (amateurs), waar een heus aantal heuvels beklommen diende te worden over een periode van drie dagen. Dit jaar werd De Domrenner vertegenwoordigd door de renners Ewout, Jasper, Robert, Menno, Jannes, Stijn, Peter, Tom en Jorn, waarbij de soigneurs- en ploegleidersrol gezamenlijk werden vervuld door Thomas en Okke. De weergoden waren de ploeg zeer gunstig gezind en de eerste dag begon dan ook met de manifestatie van een tomeloze hoeveelheid goesting onder de renners. Alleen Robert was er minder over te spreken, Robert prefereert guur weer.

 

De voorbereiding was er eentje uit de boeken; gezien er niet van tevoren nagedacht was over de rugnummers en kaderplaatjes die nog bevestigd dienden te worden, moest er in gematigde paniek bij De Volharding worden aangeklopt voor de tekortkomende tie-wraps en veiligheidsspeldjes. Uiteraard begonnen de Domrenners – tevens traditiegetrouw –achteraan bij de start, al duurde het niet lang voordat de voorste gelederen geel kleurden. Jannes was weer gewoon Jannes door een aantal serieuze sprongetjes te maken naar groepjes waarvan iedereen wel wist dat deze nooit weg zouden komen. Jasper had zijn zinnen gezet op een ontsnapping aan de voet van een klim en toen het moment uiteindelijk daar was, zette hij aan. Zijn actie exciteerde Jorn die zich ook naar voren snelde. Helaas voor beide heren berustte deze actie op een misverstand en lag de ‘echte’ klim pas iets verderop met als gevolg dat daar twee gele bakstenen door het peloton zakten die zich nog ternauwernood wisten aan te klampen. Onze aangewezen kopman Ewout (a.k.a. de Gier) liet de eerste dag al blijken in goede vorm te verkeren door meerdere malen in de kopgroep mee te zitten en tevens als laatste van de uiteindelijke kopgroep naar de meet te sprinten.

 

Helaas kende de eerste etappe voor sommige renners een zeer onfortuinlijke afloop. De finish lag weliswaar op een kort klimmetje, maar deze werd voorafgegaan door een snelle afdaling en de vreemdste wegversmallingen. Kortom, in combinatie met een nerveus peloton hét recept voor valpartijen. Resultaat: abandon Tom (diepe heupwond) en abandon Stijn (sleutelbeenbreuk). Ooggetuigen meldden dat Stijns fiets zonder zijn berijder nog bijna de finish bereikt had. Ook Robert kwam er niet ongeschonden van af en zat praktisch tot de start van de volgende etappe met een zak ijs op zijn alsmaar bloedende knie. Het grote aantal ambulances dat zich voor de finish verzamelde gaf een goede indruk van de ernst van de zaak. De volgende dag zouden we gedwongen starten met twee man minder. Gelukkig werd de pijn verlicht dankzij het mooie huisje in Lierneux waar we tussen de koersen door verbleven, de zeer vriendelijke gastheer/vrouw die zelfs meerdere malen een volledig ontbijt verzorgden en natuurlijk de verzorging op maat door Okke en Thomas.

 

De tweede etappe ging van start in Rouvroy en kende als grootste uitdaging een flink steile muur waar het peloton dan eindelijk goed opgebroken werd. Positionering was hierbij van uiterst belang en het lukte alleen Menno, Jasper en Ewout om aan te haken bij de eerste groep, gevolgd door een groep die uiteindelijk bestond uit o.a. Jannes, Jorn en Peter. Robert, die op karakter wel gewoon was gestart, merkte al gauw dat zijn gehavende knie niet echt bevorderlijk was en moest al vroegtijdig in de remmen knijpen. Een hoogteslag gooide bij Ewout roet in het eten, die lang langs de kant moest wachten, waarbij zijn kansen op eventuele overwinning waren verkeken.

 

Etappe drie begon in Libramont en kende ook weer een uitdagende finale met veel wegversmallingen, rotondes, drempels en kasseien. Peter kleurde deze dag met zijn demarrage, waarbij hij solo een gat van 10 seconden wist te slaan op het peloton. Menno bewees de constantste renner te zijn qua uitslagen en deed ook vandaag weer goede zaken door wederom in de voorste groep te eindigen.

 

Eenmaal op de terugweg kon zelfs het lekrijden van de Domrennerauto om vervolgens na het bandje-wisselen een halfuur lang met maximaal 80 km/u de verkeerde kant van de snelweg af te gaan de pret niet al te veel drukken. Of dit mede kwam door de bizarre wijze waarop MvdP de Amstel Gold Race op zijn naam wist te schrijven of gewoon door het opgedane koersvermaak en al dat eromheen, wie zal het weten? Ondanks het onverhoopte uitvallen van Stijn en Tom waren het dagen om niet snel te vergeten.


De biercantus door de ogen van Ilse
31mrt

De biercantus door de ogen van Ilse

De biercantus door de ogen van Ilse Door: Ilse van Bergen Inmiddels zit ik in mijn zesde (en hopelijk laatste) studiejaar en had ik al...

Reacties

Log in om de reacties te lezen en te plaatsen