Wedstrijdverslag Klassieker Sint Jozef

Door: Peter, Wop, Luuk, Matt, Matijn, Niek, Stijn, Bart, Jelmer

Prelude:
Peter:Ik werd vanochtend net iets te laat wakker, dus moest opschieten. Kwam op de NEB vier minuten voor de start aan, perfect time management dus.

Begin van de trainingskoers was vrij saai, wel direct naar voren gereden want dat schijnt wat makkelijker te koersen. Roderik Egberink probeerde iedere vijf minuten solo weg te rijden en mijn missie was hem om te zorgen dat hij niet weg bleef. Dat lukte best goed, kwam waarschijnlijk door mijn SUPERbenen. Na veertig minuten voorin koersen beetje naar het midden van peloton laten afzakken en paar keer een B renner geduwd die het gaatje niet meer kon dichten. Ik merkte ook dat ik honger aan het krijgen was dus direct maar even een gelletje weg gewerkt.

Egberink is natuurlijk elite en moest weer eens laten zien dat hij elitair hard kon fietsen, dus reed half uurtje voor het einde met drie anderen weg. Ik ben er toen met twee jongens van de Volharding en eentje van Stadion ook heen gereden en we waren los van het peloton. We hadden een mooie kopgroep met kleppers als Luc van der Leq (Matijn is groot fan), Egberink, Kevin van Bennekom en ik. Kopgroep draaide prima en we hadden al snel groot gat. Op een begeven moment zei iemand dat we 43 per uur moesten blijven rijden, ik riep 'Roger' (van Bart geleerd) terug. Dat was moment dat ik mij begon te vervelen. Ik vond het namelijk vrij saai worden, beetje rondjes wegwerken in een kopgroep is gewoon niet zo interessant. Hartslag was gelukkig ruim onder omslagpunt dus hoefde niet echt af te zien, dat was een mooie bijkomstigheid (had namelijk weinig zin in afzien vandaag). Opeens werd eer gebeld voor de laatste ronde, Egberink plaatste een demarrage op de klim en bleef weg. Ik had trok de sprint aan en liet daarna lekker lopen. Was een leuk trainingskoersje, volgende keer hoop ik op meer Domrenners!

Heenreis:
Wop: Moraal is iets heel geks. Op vrijdagmiddag 16 maart had ik helemaal geen moraal. Ik had op dat moment in totaal minder dan 360 kilometer gefietst en moest met Robert, Ewout en Sjoerd Vo’ in de kou, met wind tegen naar licentieweekend fietsen. Twee dagen later, na een fantastisch weekend, barstte ik van de moraal. Ik schreef me in voor een hoop koersen en bedacht een trainingsschema voor mezelf richting de Arden Challenge die komend weekend op het programma staat. Sinds licentieweekend werd mijn moraal steeds groter, het trainen ging beter, ik kreeg met een 20e plek in een elitewedstrijd in Oploo bevestiging dat ik op de goede weg ben en ik ga me nog elke dag sterker voelen.


Luuk: Zondag 8 april. Een week na de seizoensouverture stond meteen de eerste klassieker op het programma, de St. Jozef Klassieker. Smalle wegen, veel kans op waaiers en deelnemers zonder pelotonervaring. Met andere woorden, het perfecte recept voor kamikaze-acties met talloze valpartijen. Gelukkig hoefde het politieteam vandaag geen voetbalhooligans uit elkaar te houden waardoor zij ook aan de start stonden, dat voelde toch een stuk veiliger.


Matt: The day started with a pleasant, sunny car journey to Brabant with many jokes, discussions of training and Bart’s expectations of high performances in this race (no pressure or anything…)Having had knee-pain the day before and bailed on a training race at Eemland, I wasn’t even sure whether I could finish 90km of racing let alone be contending positions. Still, the sun was shining and as a naively optimistic British fool, I’d give it a go at least...


Matijn: Zondag 8 april 2018 is het zover. De omloop Sint Jozef in het Brabantse Someren staat op het programma. Een mooie omloop van 5.7km door de Brabantse polder, welke wij 16x mochten afleggen. Aan de start staan 80 renners die vandaag gaan bepalen wie er met de bloemen vandoor gaan. Nadat ik gisteren een trainingskoers had gereden bij Eemland, waar ik de hele koers in de kopgroep reed, had ik wellicht toch een beetje stramme benen.

Niek: De dag begon met lekker weer en er was afgesproken te verzamelen bij het parkeerdek van de wedcom.

Matijn en Bart staan al op het parkeerdek en willen de Fiets van Matijn al op de wagen zetten, Jannes had even niet gemeld dat zijn parkeerdek is afgeschermd met een balk die op 210cm hangt. Deze balk is eigenlijk totaal overbodig maar hij hangt er dus moest Matijn zijn fiets weer van het dak en moesten we eerst de auto verzetten. Gelukkig moesten wij nog wachten op De Kolk omdat hij ook zou meerijden. Dit wachten duurde en duurde dus werd er besloten de Soigneur Nuijten, Stijn, Matijn en mijzelf alvast op pad te sturen.

Na een kwartier onderweg te zijn kregen wij bericht dat De Kolk zijn eigen vervoer had en dat er helemaal niet gewacht had hoeven te worden. Maar omdat wij toch eerder waren en de soigneur het parcours en de omgeving al kenden reden wij een rondje over willekeurige landwegen die volgens de grote J het parcours waren.Wij waren in volle overtuiging dat we een parcours verkenning aan het doen waren.

Stijn: “Klassiekers in Brabant, dat is chaos”, ving ik onderweg naar Someren op. Gelukkig had ik op zaterdag al met 130 man over een Zeeuws dijkje gebanjerd, dus ik kon wel wat hebben leek me, en bovendien scheen de zon.

Bart: “Lui ik denk dat er vandaag DR op het podium staat”. Altijd fijn als je uitspraken waarheid worden. En hoe. Geweldig ploegenspel werd beloond met de eerste overwinning van de Domrenner van dit jaar, met daarbij ook nog een derde plek. Toen Jelmer aangaf wel mee te willen naar de St. Jozef klassieker dacht ik: dat lijkt mij ook wel wat. Vluchtend voor mijn scriptie verplichtingen kon ik mee als chauf en soigneur. Daarbij kon ik in de auto Luuk nog even inlichten over mijn bevindingen in de koers: wat vind ik nou wel slim en wat is nu stom om te doen? Het wierp zijn vruchten af.

Aankomst tot start:
Wop: Toen ik afgelopen zondag voor de startlijn stond bij de St. Jozef Klassieker was mijn moraal dan ook “trough the roof”. Ik voelde me top, stond op de eerste rij bij de start, het was mooi weer en ik had er zin in. Maar zoals ik in de eerste zin van dit verhaal al zei, moraal is iets geks. Het startsignaal klonk, ik kreeg m’n schoen niet ingeklikt en iedereen reed om me heen. Op de smalle Brabantse wegen waar deze koers werd verreden hing ik in de achterste gelederen van het peloton. Mijn moraal is nog nooit in 30 seconden tijd zo enorm gekelderd.

Luuk: We werden vandaag ondersteund door het topsoigneursteam van West Frisia afdeling Midden-Nederland. Waar de grote J de beentjes van de Domrenners met babyolie zo glimmend maakte dat alle dames langs het parcours het als spiegel zagen, daar liet onze kadet zien wat die spierballen van de KMA waard waren bij het oppompen van de bandjes. Na een korte warming up was het tijd om al vroeg op te stellen, zodat we niet weer collectief op de laatste rij stonden. We stonden keurig vooraan, maar nadat de voorleeskampioen al 10 minuten stond te wachten voor de start en hij om een bidonnetje vroeg, sloeg het noodlot toe. Een spontane lekke band, 5 minuten voor de start. Na een crowd-surfactie van mijn wiel richting de handen van de grote J zag ik de soigneurs in volle sprint terugrennen om mijn bandje te vervangen, aangezien we geen reservewielen hadden. Met een geslaagde wereldrecordpoging banden vervangen wist de grote J mij uiteindelijk 1 minuut voor de start mijn wiel terug te geven, en kon ik gewoon starten.


Matt: Excellent soigneur services were provided Jelmer and Bart: race numbers, pinning, pre and mid-race bottles, gels and even oiling of legs (“for the pro look/free speed”); big thank you to them for all of that! After a short warm-up we lined up for the start. A peloton of around 100 with Domrenners mixed throughout. Things were calm and focussed until Luuk’s front tyre punctured with 4 minutes until start… But Jelmer and Bart managed to sort it with time to spare; CHAPEAU guys!

Matijn: Echter, toen het startschot klonk gingen alle gedachten weer op 0 en kwam het aanvallersinstinct direct naar boven.

Niek: Eenmaal aangekomen gingen onze soigneurs de nummers halen en konden wij ons klaarmaken. De Soigneur Nuijten haalde zijn flesje wonder olie te voorschijn en Begon ons vakkundig in te smeren. De Kadet was de Bidons vullen en de bandjes aan het oppompen, Matijn opperde 10 bar maar dit werd vrolijk weg gewuifd. We beginnen met warm rijden, de Kolk had moraal en trekt ons ingang voor de verkennings/opwarm-ronde we rijden met 43 per uur warm. Bij mij (een simpele sportklasse renner) kolkt het zuur meteen door de aderen en ik besluit mijn opwarm ronde solo te vervolgen. Aangekomen bij de start stonden er 20 minuten voor de start al mensen opgesteld, het was volgens mijn garmin 22 graden dus lekker in de zon staan was niet zo'n punt.  Uit het niets begint er iets te sissen en zie ik Luuk de Voorleeskampioen zijn wiel uit zijn fiets halen en aan de Soigneur Nuijten geven. Luuk blijft rustig en heeft geheel terecht 100% vertrouwen in de Soigneurs die nog 4 minuten hebben om het bandje te wisselen, dit lukte zonder problemen en we konden los.

Stijn: Met ingesmeerde beentjes en een snelle zonnebril op begon ik dan ook vol moraal aan de koers.

Bart: Aangekomen kon mijn co-soigneur de rugnummers halen en konden de renners zich omkleden (dat kunnen ze prima zelf). Door een enkeling werden de nummers zelf opgespeld, anderen maakten graag gebruik van de soigneurs. Bidonnetjes werden gevuld in het plaatselijke café en werden gestopt in de Rapha koerstasjes die gewonnen waren bij de RedBull kop-over-kop tijdrit. De jongens waren inmiddels bijna klaar voor de koers. Eerst nog even in de achterbak zitten van de Domrenner-auto, waar Jelmer een flinke hoeveelheid olie over de benen onze renners smeerde. Intussen werden door mij de bandjes nog snel gecheckt op de juiste spanning en waar nodig bijgevuld. Toen onze renners begonnen met warmfietsen heerste een trots gevoel: de Domrenner gedroeg zich als een zeer volwassen ploeg. Bovendien stroopte (mede dankzij de glimmende benen) het moraal van de renners af. Doel bereikt.  De jongens staan bij de start en Jelmer en ik komen net aangelopen. “Bart, heb je nog een bidonnetje met gewoon water voor mij?” vraagt Luuk. Plotseling horen wij ineens “pssssssht”, daar gaat de lucht uit een bandje, zo’n kleine vijf minuten voor de start. Snel kijk ik wie er in een stressreactie schiet omdat die persoon het lastig gaat krijgen om de start nog te redden. “Oh, doe ook maar een nieuw wiel!”, aldus Luuk. Shit. Luuk draait zijn quick-release los en overhandigt ons het leeggelopen wiel over het hek heen. Jelmer en ik sprinten vervolgens 300m terug naar de Domrenner auto, waar we gelukkig snel een binnenbandje vinden. Zonder bandenlichters te gebruiken is binnen 20 seconden de oude binnenband eruit en de buitenband gecontroleerd. Nog geen minuut later is het wiel klaar voor de strijd. Terwijl Jelmer terugsprint met het wiel ruim ik de spullen op. Eén minuut voor het startschot is Luuk klaar om te starten.

Start:
Wop: Ik reed een ronde doelloos in het rond. Probeerde een beetje halfbakken naar voren te komen, maar dat probeerde iedereen, dus ik had weinig succes, ik stond op het punt m’n hoofd te laten hangen en m’n verlies te nemen. Maar gelukkig was daar mijn redding, in de vorm van De Grote J Nuijten. Hij schreeuwde naar me dat ik naar voren moest rijden en voegde hier nog wat krachttermen aan toe. Ik hoorde hem tegen De Kadet zeggen: “wat is die in hemelsnaam aan het doen?”. Dit gaf me moraal, ik besefte me dat ik hier niet achterin kon eindigen, ik moest en zou me bewijzen als coureur en ging mijn uiterste best doen om voorin te komen. Tevergeefs. Iedereen die achterin zat voelde zich fris, het peloton reed over de volle breedte van de smalle wegen en mijn pogingen voorin te komen bleken verspilling van energie.

Luuk: Al vanuit de start bleek dat het een nerveuze koers zou worden. De smalle wegen zorgden ervoor dat inhalen lastig was, hetgeen de meesten toch wel bleven proberen.

Matt: With the race starting, things strung out rapidly and riders were fighting for position to avoid the chaos of narrow, gravel-lined roads, cobbles and road furniture. With my initial lack of confidence, I chose to shelter as much as possible in the early stages of the race in the hope I might be able to do something later.

Niek: De eerste ronde: het lijkt wel een veldrit. We gaan in volle sprint op de eerste bocht af en gaan bij deze bocht weer net zo hard in de remmen het wiel van mijn voorganger blokkeert hij staat bijna dwars op de weg en ik denk word het zo'n dag.

Stijn: Na het startschot bleek de nervositeit echter van een nieuwe orde: geen wind, gefrustreerde wouten en een peloton vol coureurs die allemaal van voren wilden rijden.

Bart: Nu breekt de fase aan die voor renners de leukste fase is en voor de mensen langs de kant vooral erg spannend. Achttien keer kwamen het peloton en een kopgroep voorbij, altijd met Domrenners voorin.

Matijn in de kopgroep:
Wop: Ik besloot het over een andere boeg te gooien, ik zou het eerste uur zo zuinig mogelijk gaan rijden om energie te sparen en alleen als er zich echt goede kansen voordeden om op te schuiven zou ik deze aangrijpen. Pas over de helft van de koers zou ik weer actief gaan werken om naar voren te rijden. Ik keek op mijn garmin, 32 minuten koers gehad en gemiddeld 268 watt getrapt. Ik at wat en verschool me zo goed mogelijk in het peloton.

Luuk: Na een kilometer of 15 verscheen de kleine h aan het front, en zoals het de kleine h betaamt kreeg hij een mannetje politiebegeleiding mee in de kopgroep. Het tempo in het peloton ging er hierna helemaal uit, maar na een tijdje ontstond er toch een georganiseerde achtervolging en werd de kopgroep teruggepakt.

Matt: It was working, the group was reducing in size lap by lap and felt very comfortable with the pace having sat in the front-middle of the peloton for the first hour. Even managed to have the odd chat with Niek and Stijn. The only problem with sheltering behind other riders was the many times having to ride down mud and gravel to avoid all the crashes and people who seemingly cannot steer a bicycle through a 90-degree corner…

Matijn: Nog voordat we de tweede ronde in draaiden wist ik mezelf in een kopgroep te nestelen van 5 renners. Een SKITSer, een kutwout #2, een Star dude en een belg die met ons mee gaat rijden in de ronde van Haspengouw. Eigenlijk wist ik bij voorbaat al dat zo’n vroege aanval kansloos is, maar we kregen redelijk wat ruimte van het peloton, dus ik dacht, dan maar doorrijden. Samen met de Belg was ik veruit de sterkste in de kopgroep, waar de kutwout veruit het minste werk leverde. Hij riep constant op een zielig toontje ‘tusseehh’. Op een gegeven moment was ik er wel helemaal klaar mee dat ie niet meereed en probeerde ik hem, nadat hij een kopbeurt had gedaan, er vakkundig af te rijden door tegen de wind in te versnellen van 39 km/h naar 46 km/h. Dit mocht helaas niet baten want die vuile rat zat daarna nog steeds in de groep. Ondertussen begon ik me wel echt te vervelen, want km’s wegmalen op deze manier is niet heel erg enerverend. Met de gedachte dat op deze manier mijn ploeggenoten het extra makkelijk hadden in het peloton bleef ik toch maar op kop doormalen om zo lang mogelijk weg te blijven. Nadat de SKITSer uit het niets moest lossen en we nog een paar rondes met zijn 4en reden, zat onze vlucht erop. De Volharding had geen mannetje mee en reed zodanig het gat dicht. We hadden ongeveer 35km gereden op dat moment. 

Niek: De volgende 35km waren vooral nerveus, vanwege het open parcours en de wind die er geen zin in had bleef het peloton groot en wilde iedereen op de eerste rij zitten. Ik rij opeens naast Matt en Stijn en we beginnen een beetje te babbelen. We geven elkaar een update en schuiven samen op. Een ronde later kijk ik even om en Stijn is verdwenen, er komt een man van de Volharding naast mij rijden en hij zegt: jullie lagen erbij. Ik had geen idee dat er überhaupt een valpartij geweest was dus ik vroeg of hij een omschrijving kon geven van wie erbij lagen, hij gaf de volgende omschrijving: grote gast zwarte fiets. Ik dacht de Kolk ligt eruit... ik dacht ik ga dit maar even melden dus begin mijn weg naar voren dit ging vooral goed door de berm.

Stijn: Derhalve was ik ook eigenlijk niet verbaasd toen ik mijzelf al voor het eerste gelletje op de grond terugvond. Na inspectie bleek de schade zich te beperken tot wat schaafwonden en een kapot stuurlintje. Even durfde ik te dromen van een heroïsche terugkeer, plus eindwinst natuurlijk, maar terwijl ik op mijn fiets sprong dacht ik: “Ach, je koerst ook maar voor de lol”, en schakelde terug naar het binnenblad.

Bart: Nu breekt de fase aan die voor renners de leukste fase is en voor de mensen langs de kant vooral erg spannend. Achttien keer kwamen het peloton en een kopgroep voorbij, altijd met Domrenners voorin. In de eerste vlucht was Matijn vertegenwoordigd en onze Utrechtse vrienden van de Volharding niet: goed nieuws. Die konden zich lekker oproken in de eerste 50km van de koers.

Matijn teruggehaald:
Wop: Na ruim 3 kwartier koers zat ik achter een valpartij, hier kon ik mooi van profiteren, veel renners stonden achter de valpartij stil, ik stuurde meteen de berm in, reed om wat bomen heen en sloot als een van de eerste weer aan bij het peloton. Dit leverde me minstens 25 posities op. Verder deed ik niks bijzonders. Na 52 kilometer koers kwam ik toevalligerwijs weer ietsjes verder voorin te zitten. Ik kwam Matt en Matijn tegen, ik riep Matijn nog toe dat ik het een kutkoers vond. Na 56 kilometer begon voor mij de koers echt. Het peloton brak in 2 stukken. Ik zat halverwege de tweede groep, maar ik wilde voorin zitten. Wanneer het peloton breekt moet je altijd voorin zitten en ik wist dat ik vanaf dit moment attent voorin moest gaan koersen. Het peloton reed ongeveer 52km/u achter de voorste groep aan en ik reed er met 57km/u langs, voor in het peloton aangekomen maakte ik meteen in mijn eentje de jump naar de voorste groep. Ik nam niemand mee want Luuk was ook in deze groep aanwezig. Aangekomen in de voorste groep draaide het echter niet heel soepel en ik zag dat het peloton terugkwam, maar ik wist dat dit een moment was waarop het kon gaan gebeuren. Na ongeveer een kilometer in deze groep te hebben gereden reed ik naar voren. Ik kwam Luuk tegen en zei nog tegen hem dat ik blij was dat ik precies op het goede moment van voren zat. Direct daarop plaatste ik een demarrage.

Luuk: Sein voor de voorleeskampioen om het ook eens te proberen. Echter, blijkbaar had de mongolenwaaier zich voltallig op kop van het peloton gepositioneerd, want er werd extreem slecht samengewerkt en er was niet weg te komen. Een van de deelnemers van een ander team was niet geheel tevreden met de geleverde inspanning van het blauw op straat, en maakte dat hem met de woorden ‘rije joh, kutwout!’  rustig duidelijk.

Matijn: Eenmaal terug in het peloton wilde ik eigenlijk direct weer meespringen met de volgende aanval, deze kwam er helaas alleen niet. Even later kwam ik mijn ploeggenoten weer eens tegen. Luuk waagde zich direct aan nieuwe ontsnappingspogingen en Matt zat ook goed voorin gepositioneerd. Echter was Wop nergens te bekennen en Stijn en Niek heb ik helemaal niet gezien tijdens de koers. Na een tijdje ging het peloton op een lint en zag ik Wop voor het eerst langskomen. Het eerste wat hij tegen mij zei was: ‘Wat een KUTkoers’. Niet veel later zat Wop in de beslissende kopgroep..

Niek: Eenmaal voorin rijd ik opeens naast Luuk die vrolijk begint te lullen over dat dit wel een lekkere toertocht is. Ik kan alleen maar denken hoe doet die gast dat en vergeet te vertellen over de valpartij.Zoals eerder gemeld was het warm en scheen de zon. Er moest dus goed gedronken worden en de eerste bidons worden keurig aangegeven door Soigneur Nuijten en de Kadet. Mijn bidons beginnen aardig leeg te raken en ik lust ook wel wat water, note to self volgende ronde WATER! Matijn reed 15 meter voor mij en had hetzelfde idee hij pakt dus de bidon die ik ook wilde hebben gelukkig stond Soigneur Nuijten als een machine bidons uit te delen en kreeg ik 2 seconden na Matijn ook mijn bidon. Ik zit behoorlijk stuk en ben verbaasd dat ik überhaupt een bidon kan aanpakken. De man voor mij zag dat er bidons gepakt konden worden en gooit zijn bidon met gestrekte arm schuin naar achter. Waarom zou je dat doen... in zijn vakkundige lozing slaat hij mij vol in mijn gezicht en ik snap even niet meer wat er gebeurd, er is geen tijd om na te denken we moeten door ik mis half de bocht en heb een warme smaak in mijn mond. Die teringlijder heeft mij een bloedlip geslagen ik spoel mijn mond met mijn net nieuwe bidon en zie alleen maar rood vocht naar buiten komen en ik denk dat mijn hele lip in stukken ligt het voelt ook dik kortom het is helemaal kut. Ondertussen rijdt het Peloton verder en vergeet ik te trappen want ik ben met andere dingen bezig, ik zet aan en ga serieus hard maar het peloton gaat met wind mee gewoon harder en ik ben er klaar mee. Be there or Bidon nou Het was Be done. Ik keer om rij rustig naar de Kadet die zichzelf hardop afvraagt What de F ik nou weer heb gedaan.

Stijn: Derhalve was ik ook eigenlijk niet verbaasd toen ik mijzelf al voor het eerste gelletje op de grond terugvond. Na inspectie bleek de schade zich te beperken tot wat schaafwonden en een kapot stuurlintje. Even durfde ik te dromen van een heroïsche terugkeer, plus eindwinst natuurlijk, maar terwijl ik op mijn fiets sprong dacht ik: “Ach, je koerst ook maar voor de lol”, en schakelde terug naar het binnenblad. Bart en Jelmer vingen mij op met een zeer welkom biertje, en voor ik ging douchen kwamen de renners nog voorbij. Matijn en Luuk van voren, Matt en Niek ergens in het midden, maar Wop helemaal achterin. “Goh, die jongen valt ook wel tegen”, dacht ik voor ik me naar de kleedkamers begaf. Geen kwartier later was ik weer schoon, Niek uit koers en Wop onderdeel van de drieledige kopgroep van de Sint-Jozefklassieker...

Wop in kopgroep:
Wop: Aanvankelijk kreeg ik niemand mee, dus 100m voor het peloton deed ik even rustig aan in de hoop op versterking. Het was nog 30km naar de finish en solo zou ik dit nooit redden. Gelukkig werd ik al snel vergezeld door twee medevluchters. Een Piotr Kornafel in een lelijk felgeel pak en Marc Borst van de Volharding. Met deze laatste was ik erg blij, de Volharding stond met velen aan de start en ik wist dat zij zouden gaan afstoppen. Met zijn drieën begonnen we aan ons avontuur.

In eerste instantie gaf ik onze vlucht niet veel hoop, we waren maar met zijn drieën en het peloton was nog zo goed als compleet. Afgezien van mensen die betrokken waren bij valpartijen, of geraakt door rondvliegende bidons. Maar toen ik zag hoe groot het gat was minder dan een ronde nadat we waren weggereden begon ik erin te geloven. Ik zorgde dat ik tijdens mijn kopbeurten zo aerodynamisch mogelijk op mijn fiets zat. Legde mijn armen op het stuur en ging op het puntje van mijn zadel leveren om zo veel mogelijk vermogen te leveren. Met wind mee deed ik extra lange kopbeurten, ik had mijn medevluchters op de stukken wind tegen harder nodig en ik wilde dat ook zij zouden geloven in onze kansen. Na ongeveer 12 kilometer in de ontsnapping te hebben gereden moest Marc Borst van de Volharding lossen. Ik had op dit moment teleurgesteld kunnen zijn, maar dat was ik niet. Het eerste wat er door me heen ging was: mooi, nu kunnen we met twee man op het podium eindigen van de Domrenner. Met zijn tweeën reden we door, en waar ik eerst de motor uit de kopgroep was werden de inspanningen nu gelijkmatig verdeeld.

Hoe groot onze voorsprong precies was heb ik nooit geweten, maar met nog twee ronden te gaan had ik niet het idee dat we nog teruggepakt zouden gaan worden. Dit was ook het moment waarop De Kadet vanaf de kant naar me riep dat ik nu slim moest gaan rijden. Dat was ik met hem eens. Ik ging minder lange kopbeurten doen en begon met wat toneeloefeningen. Een beetje extra hijgen als ik op kop reed, een beetje met mijn bovenlichaam schudden. Alles om ervoor te zorgen dat mijn medevluchter zou denken dat ik stuk zat. In de laatste ronde riep hij naar me: “You can’t win!!”. Ik wist niet wat ik hiermee moest, was dit een mededeling dat hij ging winnen? Was het intimidatie? Ik antwoordde: “let’s work together till the final corner”, en zo reden we verder.

Luuk: Na een ruim uur koers was het vervolgens de Kolk die zijn neus aan het venster stak, en met de woorden: ‘Hee, volgens mij zit ik precies op tijd voorin!’ de beslissende demarrage plaatste. Hij kreeg twee man mee, 1 niet al te praatgrage pool en een man van de Volharding. Gevolg: complete lamlegging van het peloton door het Utrechtse collectief. Oom agent op de fiets was hier echter niet blij mee, en besloor Elias van de Volharding eens hardhandig tegen de grond te werken. Handboeien waren in dit geval helaas niet nodig om het slachtoffer zichzelf over te laten geven. Nadat de voorleeskampioen en de kleine h hier wat van zeiden, bleek dat oom agent zijn aggressiviteitstraining nog niet had afgerond, of daar al een paar keer voor gezakt was. De voorleeskampioen werd hardhandig de berm in geduwd. Dit was het teken voor de kleine h om de stoppen in zijn hoofd door te laten slaan, en een volle bidon met een zo hoog mogelijke snelheid richting het hoofd van de politieagent te smijten. Het spel was nu echt op de wagen. Inmiddels wist de Kolk te profiteren van alle schermutselingen en wist hij gestaag de voorsprong uit te bouwen.

Matt: My contributions to the race thus far could be deemed “negligible”, but having heard a break had formed with Wop and two other riders, it was time to help Luuk and Matijn on the front in controlling the race and keeping our teammate up the road. Thus, followed an hour of chasing anyone who drifted ahead of the peloton and stalling any through-and-off efforts that other riders formed. Things got interesting when a police rider (of all people?!) physically pushed Luuk off the road as the three of us rolling road blocked the peloton. Matijn executed a superb bottle throw at the aforementioned individual (throwing a bottle at a police officer with no repercussions #lifegoals). Disappointingly, my GoPro could not quite capture the moment…

As the police rider started to ride off the front, I took it upon myself to chase him down and implement a trick Jelmer had done to me only a week earlier on a Domrenner training. Box the fool into the side of the road and keep moving over with your elbow out… Not wanting to ride off-road he quickly obeyed, put the brakes on and got back in the peloton. Success!

Matijn: Vanaf toen werd het pas echt enerverend. Aangezien Wop weg was met iemand van de volharding en een doping Pool, hielp de volharding ons mee met afstoppen. Drie man naast elkaar was genoeg op de smalle Brabantse wegen om de volledige weg te blokkeren. De Volharding bleek hier ook erg goed in. Zodoende werd het peloton meerdere keren afgeremd tot +- 35km/h. Niet iedereen kon dit waarderen. Dat bleek wel toen Elias van z’n fiets werd gebeukt (hij moest later gehecht worden in zijn elle boog..), en even later Luuk ook bijna van zijn fiets werd geduwd. Toevalligerwijs was degene die Luuk duwde, dezelfde kutwout die bij mij in de kopgroep zat. Omdat ik naast Luuk fietste en dus alles zag gebeuren, had ik meteen een passende reactie klaar voor deze nare vent. Ik pakte mijn bidon uit mijn houder en gooide hem zo hard mogelijk richting de vuile rat. Helaas miste ik zijn hoofd, maar, niet volledig het doel. De bidon stuiterde via zijn onderarm tegen zijn been weg de berm in. Het koersverloop verder was erg aandoenlijk voor de politie equipe, maar vooral voor TSWV de Meet. Laatsgenoemde probeerde namelijk het gat op onze klepper Wop te dichten, maar wanneer zij op kop gingen rijden had ik het idee dat er langzamer werd gereden dan wanneer we aan het afstoppen waren. Daarom wil ik graag nog een bedankje geven aan de heren van de Meet! Niet veel later kwam het aller grappigste moment van de hele koers. Ik zag ineens een blauw poppetje voor het peloton rijden, wat de Volharding renner uit de kopgroep bleek te zijn, die gelost was. Dat terwijl de Volharding daarvoor 20min lang de koers had proberen stil te leggen!! Vervolgens konden ze zichzelf weer op kop zetten om het dicht te rijden. Maar iedereen wist op dat moment dat het gedaan was. De twee voorsten zouden vooruit blijven! Wat een grap.

Niek: Na enige uitleg en een dikke lip ga ik douche en kom ik tot mijn verbazing Stijn tegen. Het was dus niet Wop die was gevallen maar Stijn. Na het uitspoelen van zijn wonden leek het allemaal gelukkig alleen maar oppervlakkig te zijn.

Bart: Na 60km reed Wop weg samen met twee andere renners. Bij elke doorkomst werd de voorsprong groter voor hen. Dit was de beslissende vlucht. Nu wisten wij ook wie de bidon met de cafeïne pil kon gebruiken: de Kolk.

Finale:
Wop: De kopbeurt voor de laatste bocht was voor mij, we hadden hier wind tegen en op de finishstraat zou de wind vanaf de zijkant komen. Vlak voor de bocht gaf ik nog gauw even kop af, ik wilde vanuit zijn wiel de sprint aangaan. Hij knalde de bocht hard door, maar ik zat perfect aan zijn wiel. We eindigden helemaal aan de rechterkant van de straat. In een flits zag ik mijn kans, als ik nu meteen de volle sprint zou aangaan zou ik hem verrassen, ik had tenslotte net nog op kop gereden, daarbij kon ik hem op het kantje zetten door meteen helemaal aan de linkerkant van de weg te gaan rijden. Ik sprintte vol uit zijn wiel en gaf alles wat eraan zat. Om er zeker van te zijn dat ik een gaatje had keek ik nog gauw even om, ik had al een verbazingwekkende 10 meter. Ik bleef gas geven en toen de finish in zicht kwam keek ik nogmaals achterom. Ik had 30 meter, ik kon gaan juichen. Ik juichte, minstens 100 meter voor de finish. Ik bleef omkijken om er zeker van te zijn dat hij er niet nog bij kwam, maar hij was te ver weg.

Luuk: In de laatste rondes plaatste de voorleeskampioen nog een demarrage om voor de 3e plek te strijden, aangezien de Volhardingrenner uit de kopgroep gelost was. Na een lange sprintdemarrage lukte dit, en toen we na de finish hoorden dat de Kolk gehakt had gemaakt van de Pool was het feest helemaal compleet.

Matt: With another break forming with Luuk in the last laps of the race, it was time to control as much as possible and keep two teammates up the road. For the first time in my life, it was working! It felt amazing to bring back everyone who attacked and keep the peloton sedated. With one lap to go, things got rather explosive and in all honesty I was pretty fatigued. I tried a late breakaway with 2km remaining (why Matt? You idiot) but was rapidly brought back by those I’d been chasing prior. I guess it was only fair…  I went backwards in the surge out of the final corner but grabbed a wheel and moved up a few positions to take 26th place. Not great, but high enough to seal the Team Classification prize upon hearing of Wop’s brilliant 1st place and Luuk’s super strong 3rd.

Matijn: De één na laatste ronde van de dag brak aan, en op het één na laatste stuk wind mee voelde ik ineens een band zacht worden. Mijn voorband bleek lek te zijn. Niet heel erg gefrustreerd maar toch een beetje balend remde ik af bij een bocht om me voor te bereiden op een stuk terug lopen. Ik stond al eventjes te praten met een verkeersregelaar over dat het balen was dat ik nu lek reed, toen ineens Tony uit de volgwagen (waarvan ik niet wist dat die er was) stapte en zei: ‘He kunte gij een wiel gebruiken?’ Waarop ik antwoorde: ‘Hé Tony! Ja tuurlijk!’ Vervolgens bood Tony ook nog aan om me terug te rijden naar het peloton. Na twee stroken achter de auto 60+ te hebben gereden was ik weer bij de staart van het peloton aangekomen bij het ingaan van de laatste ronde. Helaas kon ik niet erg veel kracht meer zetten omdat overal in mn benen krampjes voorkwamen. Ik moest dan ook hopen dat Wop vandaag de overwinning in de wacht zou slepen. Tot mijn grote genoegen zag ik ook halverwege de laatste ronde dat Luuk in een achtervolgende groep zat die zich had losgemaakt van het peloton, uitstekend! Voor mij zat er zelfs geen sprint meer in en alles wat restte, maar eigenlijk helemaal niet belangrijk was, was een plek als #weetikhoeveelste.

Bart: Als de laatste ronde ingaat hoeft Wop nog maar met één concurrent af te rekenen, de andere is al gelost. Het peloton is met de laatste doorkomst langgerekt met een aantal gaten, Schuurmans natuurlijk voorin. Wat gaat het worden? De slechtste mogelijkheid is alleen Wop op het podium op de tweede stek. Toch heerst bij mij het gevoel dat de Domrenner meer verdient. Met zijn tweeën komen Wop en zijn medevluchter de laatste bocht door. “Godverdomme beter wint ie...” denk ik (en spreek ik dus waarschijnlijk ook uit). Zo’n 400 meter voor de finishlijn gaat Wop aan. “Nee Wop niet nu al!!! $@$%@$!!! Veel te ver weg!!!” Het is maar goed (of juist niet?) dat op de finish video geen geluid zit. Dan zie ik dat De Kolk der Kolkers zijn medevluchter meteen op een gat zet. Hij gaat winnen!!!! Bij het schrijven van dit stuk krijg ik weer dat gevoel wat echt het beste gevoel is wat er bestaat. Die laatste meters dat je weet dat je hebt gewonnen, dat is echt het vetste wat er is. Met een prima oerkreet komt Wop over de finish. Niet gek veel later komt het “peloton” door de laatste bocht. Luuk gaat als eerste en als een gek door de laatste bocht en pakt meteen een paar meter op de nr. 2. Op de beelden is te zien dat Luuk gewoon vanaf daar volle bak doortrekt. Knappe jongen die Luuk zijn wiel dan houdt: hij wordt derde!!!

Finish:
Wop: Ik won, ik juichte, en ik schreeuwde. Langs de kant stonden De Kadet en De Grote J Nuijten, ook zij gingen uit hun dak. Helemaal kapot stapte ik van mijn fiets en ging in het gras liggen. Toen ik enkele seconden later opstond kwam Luuk aangereden, ik kon mijn ogen niet geloven, hij was derde geworden. We waren uitzinnig, Matijn en Matt kwamen erbij en de vreugde kon niet op. Twee man op het podium, zo vroeg in het seizoen, op zo’n manier.

Luuk: 2 man op het podium in een klassieker, waanzin! Volgende week Arden Challenge, misschien kan Jannes alvast onze maten voor de leiderstrui doorgeven aan de organisatie!

Matt: Big congratulations to them, great riding! During warming down, a few riders congratulated me on “how well Team Utrecht controlled the race” which was immensely pleasing to hear. I felt proud seeing Wop and Luuk on the podium knowing that I’d at least helped a bit in getting them there (I’m not claiming credit, they’d probably still have done it without me!)

Matijn: Eenmaal over de finish zocht ik meteen mijn ploeggenoten en al snel zag ik Luuk juichen! Wat natuurlijk betekende dat Wop had gewonnen!!! Maar niet alleen dat, Luuk was zelf ook nog 3e geworden!!! Wat een feest.

Niek: Onze koers zat erop en wij konden in de zon genieten van een fantastische overwinning van de Kolk en een prachtige derde plek van Luuk.

Bart: Juist! Dat is wat de Domrenner vandaag verdiende. Soigneur zijn, dat beviel mij wel.

Einde:
Wop: Vol vreugde gingen we naar het podium, we namen de bloemen in ontvangst en ik kreeg een gigantische beker. Het enige wat hier ontbrak was een pilsje om vakkundig weg te kolken, maar na het prijzengeld van het ploegenklassement te hebben geïnvesteerd bij de lokale snackbar heb ik gelukkig alsnog mijn adje kunnen trekken.Met mijn moraal zit het gelukkig weer helemaal goed, en de moraal van de ploeg is ook meer dan in orde. Met al drie podiumplekken in de eerste twee weekenden koersen kunnen we wel stellen dat de Domrennerploeg verder gaat waar ze vorig jaar zijn geëindigd en ik verwacht dat er nog veel meer moois in het verschiet ligt.

Matt: Frites + Kroketten met Biertjes in the sunshine after the race bought with race winnings! Perfekt!
And unlike ANY British race, there was even prize money at 26th place…

Bart: Rondje van mij!

Nawoord:
Jelmer: Ja, wat heb ik hier nog aan toe te voegen? Na een epische dag wielrennen, werd tijdens het diner (gekocht met premie die gewonnen was door het winnen van het ploegenklassement) besloten om een verhaal in meervoud te schrijven. Vanuit het peloton, de kopgroep en de zijlijn. Als iedereen mij zou mailen, zou ik er wel een geheel van maken. Maar 7 mensen, zijn 7 verhalen, en schrappen daarin is dingen weglaten en zonde. Dus daarom heb ik het op chronologische volgorde gezet, zoals hierboven te lezen. Mij rest niets anders dan mijn reisgenoten van die dag te bedanken voor een fantastische dag!


Wedstrijdverslag Ronde van Nijverdal
29apr

Wedstrijdverslag Ronde van Nijverdal

Door Peter Jansen: Na lang nadenken had Matijn een mooi doel gevonden, een wedstrijd om naar toe te pieken. De Ronde van Nijverdal een...

Licentiehoudersweekend Schaijk
20mrt

Licentiehoudersweekend Schaijk

Door Luuk Schuurmans Met de eerste wedstrijden voor de deur gingen de licentiehouders in het weekend van 17 en 18 maart op...

Reacties

Log in om de reacties te lezen en te plaatsen

Onze sponsoren