Wedstrijdverslag Omloop van de Bronneger Bult

Door Jasper Hupkes:

Na de deceptie van de ronde van Middelstum moest het vandaag gebeuren op de beruchte Bronneger Bult. Na ardennenkamp heb ik een verkoudheidje opgelopen, een deukje in het vertrouwen, maar gelukkig vrijdag wel 's Gravendeel uitgereden, dat maakte wel wat goed. Maar vooral de gedachte aan de Bult maakte extra krachten los. 

Ik wilde mij met zo min mogelijk zaken bezighouden, alleen de koers telt. Na het gebruikelijke afhaken van de ploeggenoten voor mijn belangrijkste koersen van het jaar was er geen teambespreking meer nodig. Mooi. Meer tijd om te focussen op de koers zelf. Met dezelfde gedachte had ik het vervoer naar de start ook uitbesteed. Dit bleek een misser, ik was te laat voor de sportklasse inschrijving. Gelukkig was de vrouw van de jury aardig, ik mocht bijschrijven bij de amateurs. Ze zei dat dan wel zonder mededinging voor de prijzen was. Ik keek haar zielig aan met mijn blauwe ogen, waarop ze vroeg: 'Je gaat toch niet winnen hè?' Nee, natuurlijk ging ik niet winnen, en door dat te zeggen maakte ik weer kans om te winnen op de Bult. Want daar gaat het natuurlijk om. Ook de amateurs rijden over dezelfde magische hobbel in het verlaten Drentsche landschap.

En zo kon ik, na een uur wachten totdat de sportklassepoffertjes uitgespeeld waren, koersen op de Bult. Bij de start stond ik, zoals het hoort als je een domrennershirt aan hebt, achteraan. De eerste meters waren geneutraliseerd, en toen ik ingeklikt en wel voorbij de jurywagen rolde glimlachte de vrouw van de jury bemoedigend naar me. Mijn heldin van de dag.

Het parcours is simpel: een driehoek met een zijde die vals plat omhoog loopt, een zijde naar beneden en daar tussen een klinkerstrook. En het druilt op het parcours. De regen komt gestaag naar beneden en het duurt niet lang voordat ik tot op het bot nat ben. Overal soppende zemen om mij heen. Ik wil naar voren. Langzaam maar zeker haal ik mensen in, totdat ik goed genoeg zit om te zien wat er vooraan gebeurt. Er wordt veel aangevallen maar niemand komt weg. Ik wil meer naar voren om ook een keer mee te glippen. Na nog een ronde steek ik mijn neus aan het venster en krijg daar een pak wind op mijn bakkes voor terug. Het waait hard en ik besluit dat zo'n peloton zo gek nog niet is. Ik laat me terug zaken en rijd wat rondes in de buik van het peloton. Eten en drinken, wachten.

Na vijftig minuten koers zie ik tot mijn schrik dat ik wel erg ver naar achter gezakt ben. Ik besluit dat ik zo economisch mogelijk weer naar voren moet. Dit lukt heel aardig, opeens zit ik weer vooraan en zie een mannetje 100 meter voor het peloton rijden. We rijden op de hellende strook en voordat ik het weet heb ik mijzelf overtuigd dat 3% heel erg op 8% lijkt en sta ik op de pedalen. Ik rijd naar het mannetje toe en vier mannetjes sluiten niet veel later aan. Het peloton achter ons valt stil. Fuck yeah, ik zit in dé kopgroep. Er wordt hard gebeukt, door twee mannetjes in het bijzonder en ik zie al gauw scheel. Na een hele ronde volle bak gereden te hebben kom ik tot de spijtige conclusie dat de wind vandaag precies zó moest staan zodat we hem het hele rondje tegen hebben. Ik denk: zo'n peloton is zo gek nog niet. Maar er is geen keus meer. Het gat wordt groter, het is de beslissende ontsnapping, ik moet door. Die twee mannetjes blijven beuken, en als ik er een van de twee een finalekoker naar binnen zie kieperen weet ik zeker dat het tijd is om wat beurtjes over te slaan. Helaas was ik niet de enige met dat idee. De samenwerking stokt en een van de twee beren rijdt bij aanvang van de laatste ronde zomaar weg. We hebben hem niet terug gezien. Ik zit al dusdanig stikkedood dat ik er niet achteraan kan gaan. Dan maar tweede, ik kan niet anders dan wachten op de sprint.

De laatste keer de Bult op, daar waar helden geboren worden. Ik laad mijzelf nog één keer op, tevergeefs. Als een strijkijzer kom ik als 4e over de streep. Meer zat er niet in.

Wat ik aan de koers over heb gehouden: een schamele 25 euro, een vieze fiets, kapotte benen, het bewijs dat een jury van de knwu lief kan zijn en een pak moraal. Volgend jaar moeten er meer domrenners zijn op de Bronneger Bult, de kale berg van het Noorden.


Wedstrijdverslag Ronde van Nijverdal
29apr

Wedstrijdverslag Ronde van Nijverdal

Door Peter Jansen: Na lang nadenken had Matijn een mooi doel gevonden, een wedstrijd om naar toe te pieken. De Ronde van Nijverdal een...

Reacties

Log in om de reacties te lezen en te plaatsen

Onze sponsoren